Άντρες,άντρες,άντρες

  Το αγαπητό μου Λιακαδάκι με προσκάλεσε να παίξω ένα παιχνίδι καταγράφωντας τι με ενοχλεί, τι θα με απωθούσε από κάποιον.Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1)Τα χέρια μακριά από τη μύτη

 Ό,τι χειρότερο.Η χειρότερη συνήθεια που μπορεί να έχει άντρας είναι να ξύνει την μύτη του.Όχι διακριτικά.Τοποθετώντας το δάχτυλο μέσα στο " φώς στο τούνελ".ΌΧΙ.Μήν το κάνεις.Όσο όμορφος και αν είσαι,όσο καλλιεργημένος,όσο καλό γούστο και να έχεις στη μουσική.Άν το κάνεις αυτό με σκότωσες.

2)Ο απολιτίκ
Δεν με ενδιαφέρουν οι πολιτικές απόψεις εκτός και αν είναι φασιστικές.Τότε έχουμε τεράστιο πρόβλημα.Επίσης πρόβλημα έχουμε αν δεν σε ενδιαφέρει καθόλου η πολιτική  γιατί μου δείχνει ότι είσαι ασυνείδητος πολίτης .Άν έχουμε διαφορετικές απόψεις δεν έχω κανένα πρόβλημα . Μπορούμε να κάνουμε εποικοδομητικούς πολιτικούς διαλόγους,να συζητάμε,να συζητάμε,να συζητάμε.

3)Ready,set,go it's time to run

Bαριέμαι τους ανθρώπους που δεν κάνουν πράγματα.Την μία πάμε θέατρο,την άλλη πεζοπορία,την επόμενη πάμε σε κάποια συναυλία,ας κάνουμε εθελοντισμό,ας κάνουμε ταξίδια,ας ξυπνήσουμε ένα πρωί και να μου πείς "ετοίμασε βαλίτσα ,φεύγουμε"

4) Ο ροκάς

Οι αδυναμίες δεν κρύβονται. Αν ακούς σκυλάδικα σ'αρέσει ο Καρράς και η Πάολα τα κουβαδάκια σου και σ'άλλη παραλία.Άν πάλι ακούς ροκ,έντεχνο και ψάχνεσαι γενικά με την μουσική με κέρδισες.

5) Ο μισογύνης

Σε περίπτωση που θεωρείς την γυναίκα κατώτερη και κτήμα σου έχεις φάει Χ.Οι γυναίκες έχουν δικαιώματα και πλέον σου έχω νέα υπάρχει ισότητα των φύλων.Ο μόνος μισογύνης (σύμφωνα με ντοκυμανταίρ και πηγές )που έχω σε εκτίμηση είναι ο Νικόλας Άσιμος.

6)Ο τύπος "ξέρεις ποιός είμαι εγώ;"

Με εκνευρίζουν σε τρομερό βαθμό οι άντρες που το παίζουν κάποιοι.Δεν μπορώ τους ψωνισμένους.Προτιμώ τις ήρεμες δυνάμεις ,ευγενικούς ,γλυκούς ρομαντικούς.Σαν τον Mr.Darcy ένα πράγμα.

7)Αν δεν σε κάνει να γελάς;

Εντάξει δεν είπαμε να γίνει και κλόουν αλλά άντρας χωρίς χιούμορ...Για εμένα προσωπικά είναι πολύ σημαντικό.Καλύτερα να είναι ευχάριστος και να με κάνει να γελάω και να έχει μέτρια εμφάνιση παρά να είναι ο θεογκόμενος και να είναι αμίλητος και χωρίς χιούμορ.

8)Οι swag
Xμμ ναί.Δεν μου αρέσουν οι άντρες που φοράνε μεγάλα γυαλιά μυωπίας τύπου rayban,πουλοβεράκι με καρό σχέδιο και το brit look δεν συμμαζεύεται.Αγαπώ εκείνους με τα δερμάτινα,με τα t-shirts από συγκροτήματα,τα jeans.Ε και σε ιδιαίτερες περιστάσεις πουκαμισάκι,παντελονάκι και όλα είναι τζιτζί.

9)Φιλότεχνος
 Θέλω ο άλλος να αγαπά την ποίηση,τον κινηματογράφο,τη λογοτεχνία,το θέατρο,τη ζωγραφική,έτσι ώστε να μπορούμε να πηγαίνουμε παντού.Διαφορετικά βαριέμαι πάαααρα πολύ εύκολα και πλήττω.

10)Χαμαιλέοντας
Θέλω να είναι σύντροφος,φίλος,κάποιος που θα κάνουμε βλακείες αλλά θα συζητάμε και σοβαρά.Θέλω να προσαρμόζεται ανάλογα με τις καταστάσεις.

Ηθικό δίδαγμα του δεκαλογου:Ξέρω τι θέλω αλλά θέλω πολλά!

Φιλιά πολλά.
ΥΓ:Kανονικά πρέπει να καλέσω 10 βλογγερς να παίξουν το παιχνίδι αλλά καλώ όλες τις γυναίκες αναγνώστριές μου να παίξουν το παιχνίδι.
YΓ2:Τώρα που τι θυμήθηκα και οι ένστολοι έχουν ένα bonus.Με ιδιαίτερη προτίμηση στο ναυτικό ,το πεζικό  και στις ιατρικές ρόμπες. :Ρ:Ρ

Ναι και εμείς ΑΝΤΡΕΣ,όχι αγοράκια!!!

Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα

Δεν μπορώ να μπαίνω σε καλούπια.Δεν είναι του χαρακτήρα μου.Πόσo μάλλον θα μπορούσα να βάλω το blog αυτό σε καλούπια που ουσιαστικά είναι ένας τρόπος έκφρασης και εξωτερίκευσης όσων δεν μπορώ να κρατήσω μέσα μου,γιατί αν τα κρατήσω μέσα μου καμιά ώρα θα ξεχειλίσω.Πιθανώς να μην σας αρέσουν τα γλυκανάλατα κείμενα,πιθανώς,πιθανώς,πιθανώς πολλά πράγματα.Ακόμα όσο και να προσπαθώ να μην μιλήσω προσωπικά,όσο και αν προσπαθώ να είμαι αμερόληπτη,να μιλάω για κοινωνικά θέματα,όσο κρυψίνους και αν είμαι και δεν θέλω να μιλάω για πολύ προσωπικά ζητήματα δεν μπορώ να αφήσω κάποια προσωπικά πράγματα έξω από αυτό.Το έναυσμα για αυτό το κείμενο αποτελεί μία συζήτηση που είχα με μία φίλη η οποία έλειπε στην Ιταλία αυτές τις μέρες για διακοπές,μόλις επέστρεψε και μας διηγήθηκες τις συναρπαστικές μέρες της  εκεί.

  Είναι από τα πιό όμορφα πράγματα να αισθάνεται κανείς έλξη για κάποιον.Πάραπάνω από φιλική έλξη.
  Όλα ξεκινούν ένα όμορφο απογευματάκι στην Ρώμη.Συγκεκριμένα στο μπάρ-καφέ του ξενοδοχείιου που διέμενε.Όντας κρυωμένη,επέλεξε μετά από προτροπή των μεγαλύτερων να καθίσει μόνη της μέσα,ενώ οι υπόλοιποι κάθισαν στο μπαλκόνι.Για να απαλύνει τον πόνο της ψυχής  από τις τόσες απογοητεύσεις καθώς  και τον βραχνιασμένο λαιμό,ζήτησε από τον σερβιτόρο ένα τσάι με μέλι.Καθόταν σκεφτική και μόνη,το τσάι προσγειώθηκε στο τραπέζι και εκείνη αποφάσισε να διαβάσει κάτι από το βιβλίο που είχε στην τσάντα της.Το soundtrack της ταινίας  της ζωής της θα μπορούσε να είναι αυτό το τραγουδάκι που σιγοψυθίριζαν γλυκά τα ηχεία στο καφέ του ξενοδοχείου΄΄When the stars make you drool just like a pasta fazool.That's amore!΄΄ 

  Toν είδε να κάθεται και εκείνος μόνος.Ίσως ήταν εκείνος που τα  μάτια του ,τα γαλάζια μάτια του φώτιζαν το δωμάτιο.Ουρανοί και θάλασσες μέσα στα μάτια του,λιμάνια που δεν είχε ξαναδεί ποτέ της σε άνθρωπο.Eίχε κάτι διαφορετικό.Όχι στο μελαμψό του δέρμα.Στον χαρακτήρα.Τα μάτια του φαίνονταν τόσο τίμια,τόσο αληθινά.Τα χείλη του δεν μιλούσαν μισές αλήθειες.Μόνο ιδεαλιστικές πραγματικότητες.Την πλησίασε.Αργά.Χωρίς να την τρομάξει όπως αντίθετα θα συνέβαινε με έναν αετό και το θήραμα του.

  Μίλησαν,μίλησαν αρκετά οι ψυχές τους.Με χαμόγελα,λόγια,εκφράσεις,συναισθήματα.Και ήταν τόσο καλός μαζί της.Τόσο γλυκός.Κανείς δεν της είχε συμπεριφερθεί έτσι στο παρελθόν.Την πρόσεχε και της συμπεριφερόταν τρυφερά.Εκείνη δεν χόρταινε τα μάτια του.Και οι ελλείψεις τους αλληλοκαλύπτονταν όσο ήταν μαζί.΄Μέχρι που...

Κάποιοι νομίζοντας ότι κάνουν το σωστό,θέλησαν να απομακρύνουν τους δύο νέους.Θα μπορούσε να θεωρηθεί μία σύγχρονη  Ιουλιέτα εκείνη.Ανωτέρα βία οι γονείς.Γονείς που αγωνιούν μήπως τα παιδιά τους σκοντάψουν.Η ουσία είναι και άν σκοντάψουν 9 φορές να σηκωθούν 10.Γιατί με πείσμα κατακτιέται η ζωή και όχι με φόβο.Γονείς που πιέζουν τα παιδιά τους,που ισχυρίζονται με ένα τιτανοτεράστιο ΕΓΩ,ότι ποτέ δεν έκαναν απερισκεψίες ,εντός λογικών πλαισίων βέβαια.Γονείς που θεωρούν τα παιδιά τους κτήματα τους,άψυχα αντικείμενα χωρίς βούληση και λόγο.

 Ξέρω δεν είμαι γονιός.Προσπαθώ να σκεφτώ τι θα έκανα.Προσπαθώ να μπώ στα παπούτσια ενός γονιού.Οι φωνές και οι καβγάδες δεν οδήγησαν ποτέ πουθενά καλά.Εκφράσεις του τύπου ΄΄δεν θα τον ξαναδείς΄΄ ή ΄΄τι ήθελε αυτός;΄΄ δεν οδηγούν πουθενά.Η διπλωματία η επικοινωνία και ο διάλογος οδηγούν παντού.Τα παιδιά καταλαβαίνουν τα πάντα.Έχουν ανάγκη από γονείς που βρίσκονται δίπλα και όχι απέναντι τους.Τα παιδιά είναι ελεύθερα να κάνουν τις επιλογές τους.Τα παιδιά με ότι αρχές και ηθικές αξίες τα έχεις εφοδιάσει,με αυτά θα πορευτούν.

 Τελευταία φράση του ενώ τους είχαν απαγορεύσει να μιλάνε΄΄Θέλω να σε κεράσω παγωτό.΄

Kάπως έτσι τελείωσε μια γνωριμία που δεν πρόλαβε καλά καλά ν'αρχίσει.Κάπως έτσι οι δύο γνωστοί που ενώθηκαν στην ξένη πόλη χάρη στην κοινή τους φίλη,Μοναξιά,ναι μοναξιά την λένε ,το θυμήθηκα ,εκείνο το βράδυ,κατέληξαν απροσδόκητα δύο οδοιπόροι ξένοι.

 

Μία προτροπή και μία συγνώμη

Μία προτροπή προς τους άντρες
Να είναι περισσότερο διακριτικοί και διεκδικιτικοί


Ακόμα να ζητήσω μία συγνώμη αν και αποκλείεται να την διαβάσει ποτέ
στο παιδί με τα γκρίζα μάτια που με πλησίασε και του μίλησα απότομα

όχι επίτηδες από φόβο μην την ξαναπατήσω



Αγαπητοί αναγνώστες,
όταν πρόκειται για σχέσεις,οτιδήποτε σχέσεις να προσέχετε τι λέτε και τι πράττετε.


Καληνύχτα!

Σκέψεις και απρόσμενες συναντήσεις στο μετρό

Δεν ξέρω γιατί απόψε νιώθω την ανάγκη να δώ τη σκέψη μου αποτυπωμένη κάπου.Δεν ξέρω γιατί τείνω να παρατηρώ τόσο πολύ τους ανθρώπους.Κάποιος γείτονας μεγάλης ηλικίας κάποτε μου είπε,ότι μάλλον έχω κλίση στην ψυχολογία.Δεν ξέρω.Αυτό που θα διαβάσετε πάντως σήμερα είναι κάτι αναπάντεχο θαρρώ σε σχέση με τα προηγούμενα που έχω γράψει.Δεν θα'χει δομή,ωραιοποιημένο λόγο.Δεν θα έχει τίποτα.Είναι απλά ότι σκεφτόμουν πρίν μερικές ώρες μέσα στο μετρό.


Τρέχω ,τρέχω να προλάβω τα σκαλιά
και οι άνθρωποι φιγούρες που σβήνουν
προσέχω το κενό ΄΄μεταξύ σειρμού και αποβάθρας΄΄
που λέει η κυριά στα μεγάφωνα
και στέκομαι όρθια με την πλάτη κολλημένη
στην πόρτα απέναντι
λίγος κόσμος  απο εκεί που μπήκα
μια μεγάλη κυριά με έντονο κραγιόν κάθεται
απέναντί της κάποιος πάει για δουλειά
σεκιούριτι διαβάζω στο μπλουζάκι
τι να φυλάει άραγε;
Μακάρι να φύλαγε τα όνειρα
που μας κλέψανε
ανώνυμα και επώνυμα
βλέπω μια ξανθιά
κοριτσοκυρία
με μπέζ παντελόνι και τζήν μπουφαν
κρατάει μια σακούλα από βιβλιοπωλείο
αλλά έχει μπάσει κάποιο κασκόλ μέσα
φοβάται μην κρυώσει ο λαιμός της μάλλον
βλέπω και τον μελαχρινό νεαρό
είναι νευρικός και κουνάει όλη την
ώρα το πόδι του
σε λίγο φτάνει στον προορισμό του
χαμογελάει μόλις ο οδηγός
σταματά ΄΄επόμενη στάση Ομόνοια΄΄
είναι βράδυ,είναι βράδυ
να προσέχεις τα στενά
έλεγε ο μπαμπάς
μην σε κλέψει κανένας
μα εγώ δεν πηγαίνω σε στενά
δεν μ'αρέσει να πιέζομαι
τα στενά είναι αποπνικτικά
για την ανάσα μου
αλλά έχουν την μεγαλύτερη αλήθεια
της πόλης μέσα τους
η πόρτα κλείνει
τίποτα σημαντικό σε μερικές στάσεις
μόνο στάσεις ζωής
που μας επιβλήθηκαν
σιωπή και απλανή βλέμματα
Βγάζω το κινητό μου απο την τσάντα
βάζω τα ακουστικά μου
να απομονωθώ για λίγο
στον κόσμο μου
έχω ρυθμίσει την τυχαία αναπαραγωγή
κομματιών,για να ξαφνιάζομαι κάθε φορά
ευχάριστα
΄΄Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά΄΄
συνειρμικά μου'ρχεται το Κατερινάκι στο μυαλό
έχω το βιβλίο με τα άπαντά της στην τσάντα μου
αλλά δεν μπορώ να διαβάσω τώρα
είναι βράδυ
πονάνε,κουράζονται τα μάτια μου απο την σκόνη
΄΄επόμενη στάση Αττική΄΄
πάλι τρέχω τρέχω
να προλάβω την ζωή μου(;)
Μπαίνω στον επονομοζάμενο
Ηλεκτρικό
πάλι στέκομαι στην ίδια θέση
στην απέναντι πόρτα του
βαγονιού για να βλέπω
τους ανθρώπους
πως αντιδρούν
είμαστε σαν ψάρια
πεταμένα ψόφια
στο καφάσι
έχει κόσμο
βλέπω όμως τον νεαρό να κοιτάει
επίμονα την κοπέλα στα αριστερά μου
που κοιτάει απ'έξω
με χαμένο βλέμμα
και ακούει δυνατά μουσική
και θέλω τόσο
να την σκουντήξω
και να της πώ
δές τον σε κοιτάει
με τα ορθάνοιχτα γαλανά
του μάτια
πιο γαλανά και από το σημείο
που ενώνεται ο ουρανός με την θάλασσα
δές τον
άλλωστε και εσύ μόνη
μοιάζεις
αλλά δεν το κάνω
βυθίζομαι στην σιωπή
αλλά αυτό είναι που μας καταστρέφει
δεν λέμε τι θέλουμε
δεν λέμε τι νιώθουμε
δεν λέμε τι μας ενοχλεί
δεν λέμε
δεν λέμε
την κοιτά
την ξανακοιτάει
και τα μάτια του γουρλώνουν
κάθε φορά όλο και πιο πολύ
αλλά δεν της έχει μιλήσει ακόμα
δεν ξέρω αν το έκανε μετά
Κατεβαίνω τώρα
΄΄Πρόσεξε να περάσει η κοπέλα΄΄
λέει ο κύριος με τον χαρτοφύλακα
και το γκρί κουστούμι
στην κυρία που τον συνοδεύει
μου λέει συγνώμη
περνάω
λέω
΄΄ευχαριστώ΄΄
καλή είναι η ευγένεια
σπανίζει σήμερα
όλοι είναι με τον τσαμπουκα
σε πατάνε,σε σκουντάνε
και δεν λένε συγνώμη
τους ευγενικούς καμιά φορά
τους λένε μαλάκες
δεν είμαστε
απλά σεβόμαστε τον διπλανό μας
α και θα το ξέχναγα
σήμερα
άκουσα την λέξη ρομαντικός
με την έννοια μαλάκας
το έλεγαν κάποιοι φοιτητές στον καθηγητή
που εξοργίστηκε απ'την πλύση εγκεφάλου
που έχουν υποστεί τα παιδιά
που πάνε κάθε σάββατο καραμέλα
και  πιστεύουν ότι κανουν κάτι
είναι κούλ και συνάμα
γελοία
ε λοιπόν
μάθετε επίσης ότι
δεν είναι μαλάκες οι ρομαντικοί
ο δυνατός.ο δυνατός
να φάει σκατά ο ρεαλισμός τους
επιστημονικός και μη
και τα σκατοτραπεζάκια των παρατάξεων
όλων των παρατάξεων ανεξαιρέτως
Κατέβηκα,έχω ένα λεπτό
για να προλάβω το λεωφορείο
τρέχω πάλι,
περνάω ενώ το φανάρι δείχνει τον πεζό με κόκκινο
το λεωφορείο γυρίζει
προλαβαίνω στο τσάκ να φτάσω τρέχοντας
στη στάση
και πάλι συνειρμικά θυμάμαι την
νύχτα που είχα πάει με την παρέα
σ'ένα ρεμπετάδικο
το μετρό θα έκλεινε
και πώς θα γυρίζαμε σπίτι;
τρέχαμε 23:51
να προλάβουμε το τελευταίο μετρό
λεωφορείο θα βρίσκαμε για να πάμε
υπάρχουν τα 24ωρα
αλλωστε  και 12 η ώρα
δεν είναι αργά
αλλιώς θα παίρναμε ταξί
τρέχαμε και τότε
10 περίπου άτομα
περνάμε με κόκκινο για πεζούς τον τεράάααστιο
δρόμο
εκείνη την στιγμή πέρναγε το τρόλλεϋ
παραλίγο να μας πατήσει
αυτό θα πεί ζήσε επικίνδυνα
επίσης ζήσε την κάθε σου στιγμή
αλλά εντάξει προλάβαμε
και περάσαμε και ας μήν
είμαστε μαραθωνοδρόμοι
αλλά δεν θα άφηνα να πηγαίναμε
ξέρεις εκεί που λένε ότι πάς
από τρόλλεϋ
θα ήταν ήττα
Μπαίνω στο λεωφορείο
βαριέμαι,
παρατηρώ τους ανθρώπους και πάλι
είναι υπέργεμάτο
η διπλανή μου μπαίνει στο
φέισμπουκ
οι υπόλοιποι είναι εξουθενωμένοι
τους βλέπω να έχουν χαλαρώσει
μιλάω στο κινητό με μία φίλη
κλείνω μιλάω με άλλη φίλη
μιλάω πολύ
αλλά τι να κάνω;
Φτάνω σπίτι
θέλω να κοιμηθώ
αλλά δεν παραδίνομαι
παλιά μια καθηγήτρια έλεγε
ότι ο ύπνος είναι χαμένος χρόνος απο
την ζωή μας
ναι ισχυεί
εκτός και αν βλέπεις ενδιαφέροντα
όνειρα
η τηλεόραση βλακείες όπως
πάντα
ανοίγω το λάπτοπ
βλέπω την ταινία
΄΄παραγγελιά΄΄
βαρέθηκα λίγο τις χαζοαμερικανιές
αλλά θα μου πείς υπάρχει
ο ευρωπαικός κινηματογράφος
ναι,δεν ξέρω
θέλω λίγο ντόπιο πράμα
αυτές τις μέρες.
Παραγγελιά και πάλι παραγγελιά
Έγραψα εδώ.
Σας καληνυχτώ και σας καλημερίζω.

Φιλιά!

ΥΓ:Η πρωτεύουσα είναι πολύ μικρή πόλη και αν δεν θές να δείς κάποιον να ξέρεις ότι θα τον δείς.

Κάλλιο αργά παρά ποτέ

Πρίν από περίπου μία εβδομάδα η καλή μου Paloma με βράβευσε με το βραβείο liebster αλλά βλέπετε τότε έτρεχαν άλλα θέματα και πιο συγκεκριμένα η συναυλία του Β.Παπακωνσταντίνου που πραγματικά πέρασα υπέροχα.Επανέρχομαι λοιπόν στο βραβείο και ευχαριστώ πάρα πολύ την Παλόμα αλλά και όλους όσους με έχετε γνωρίσει μέσα από αυτό το βλόγ,με διαβάζετε  με αγαπάτε (έστω και διαδικτιακά)και μου δίνετε χαρά.Το βραβείο έχει συγκεκριμένους λοιπόν κανόνες.

1. Πρέπει να αναφέρεις και ευχαριστήσεις αυτόν που σου χάρισε το βραβείο.
2. Πρέπει να απαντήσεις στις ερωτήσεις που θα σου δοθούν
3. Πρέπει να βραβεύσεις άλλα blogs.
4. Πρέπει να ακολουθήσεις τα blogs που βράβευσες.  

.

Οι ερωτήσεις λοιπόν είναι οι εξής!

Ποιό είναι το αγαπημένο σου φαγητό;
 Μ'αρέσει πολύ το σουφλέ τυριών αλλά και το κοτόπουλο στο φούρνο με πατάτες.Αυτά.Δεν μπορώ να διαλέξω ανάμεσα στα δύο.

Δεν μου αρέσει στους ανθρώπους ...
Να είναι απόλυτοι στις απόψεις τους και να μήν αφήνουν τον άλλο να εκφραστεί.Επιπλέον δεν μου αρέσουν οι υποκριτές.Αυτό.Βέβαια ούτε εγώ είμαι τέλεια ούτε κανένας οπότε κάνω υπομονή .

Μου αρέσει οι άνθρωποι που κάνω παρέα:
Να μην είναι γκρινιάρηδες και να φέρονται με ειλικρίνεια απέναντί μου.

Με ηρεμεί:
Ένα τραγούδι στο πιάνο.Ένα φλυτζάνι καφέ.Ένα καλό βιβλίο.Ένας περίπατος.Με ηρεμεί να μην πιέζομαι και καταπιέζομαι απο  υποχρεώσεις.Με ηρεμεί  να τεμπελιάζω.Με ηρεμεί να χαϊδεύω τον γάτο μου και να γουργουρίζει.

Αγαπώ:
Αγαπώ την ποίηση.Αγαπώ το θέατρο.Αγαπώ τους ανθρώπους.Αγαπώ τα ζώα.Αγαπώ τους Doors,τους Rolling Stones,τους Beatles ,τον Παύλο Παυλίδηκαι πολλά άλλα συγκροτήματα και καλλιτέχνες.Α και υπεραγαπώ τον Παύλο Σιδηρόπουλο.

Με νευριάζει:
το γεγονός ότι μπορεί οι αμερόληπτοι δημοσιογράφοι να είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού.Τα ριάλιτι σόους.Οι δήθεν.Το νέο πρόγραμμα της σχολής μου που είναι χάλια.

Δεν αποχωρίζομαι ποτέ (αντικείμενο): 
κινητό,κλειδιά,πορτοφόλι και σημειωματάριο που υπάρχει μέσα στην τσάντα μου.Ά και το άρωμα μου.

 Όταν ήμουν μικρή χάζευα συστηματικά αφίσες:
που  έπαιρνα απο το αφισόραμα.Πεταμένα λεφτά γενικά αλλά τότε ξέρετε το παίρναμε το τεύχος για τον Johny Depp και τον Γεωργούλη.Αργότερα έψαχνα σαν τρελή αφίσες με τον Jim Morrison και τους Rolling Stones.

Το βραβείο το αφιερώνω σε όλους εσάς και όποιος θέλει παίζει το παιχνίδι με τις ερωτήσεις.
Σας αφήνω με ένα τραγουδάκι και να ευχηθώ κάπου κάποτε blogoσυνάντηση.

 
 

                                                         Σας στέλνω φιλιά πολλά με τα δικά μου χειλάκια!

Καλό Σαββατοκύριακο!

~40 χρόνια έφηβοι και αντιφασιστές~

Εχθές , την Πέμπτη 26 Σεπτεμβρίου 2013 κόσμος κατέκλυσε το Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας για να γιορτάσει μαζί με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου τα 40 χρόνια του στην μουσική.Σ'αυτή την γιορτή δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι έντεχνοι φίλοι του Μίλτος Πασχαλίδης και Χρήστος Θηβαίος καθώς και ο νεότερος  Σπύρος Γραμμένος.Την συναυλία άνοιξε ο κωμικός Χριστόφορος Ζαραλίκος.
    Η οργάνωση δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί άρτια καθώς υπήρξε τεράστια καθυστέρηση μέχρι να εισέλθει ο κόσμος στο θέατρο αλλά και όχι μόνο.Συγκεκριμένα,ενώ στα εισητήρια και στα διαδικτιακά καταστήματα προπώλησης εισητηρίων αναγραφόταν  πως οι πόρτες θα άνοιγαν στις 7:30 στην πραγματικότητα άνοιξαν στις 8 και  ενώ η έναρξη της συναυλίας ήταν στις 8:30 τελικώςς ξεκίνησε  αργότερα.Ωστόσο ,το χειρότερο όσον αφορά την οργάνωση ήταν τα μικροπροβλήματα στον ήχο.Παρ'όλα'αυτά, η οργάνωση ήταν κάτι που ξεχνούσες όταν οι καλλιτέχνες ανέβηκαν στην σκηνή.

   Την  συναυλία άνοιξε ο κωμικός Χριστόφορος Ζαραλίκος ο οποίος έθιξε με χιούμορ ζητήματα της επικαιρότητας,έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα , δηλαδή stand up comedy ενώ παράλληλα  ήταν ο παρουσιαστής της βραδιάς.Αξίζει να αναφερθεί ότι πρόβαλε και το τρέιλερ της ταινίας του Χ.Παπακαλιάτη ΄΄Αν΄΄ την  οποία σχολίασε μέ τον δικό του μοναδικό τρόπο.

    Την σκυτάλη έλαβε ο νέος και αξιόλογος μουσικός Σπύρος Γραμμένος ο οποίος ερμήνευσε τα πιό γνωστά απο τα τραγούδιαα του ΄΄Χίλιες φωνές΄΄,΄΄Από παγκάκι σε παγκάκι΄΄,΄΄Η Αλίκη στην χώρα των γαμάτων΄΄,΄΄Τζίβες και κοτσίδες΄΄ ενώ το αποκορύφωμα ήταν το τραγούδι ΄΄Κουκουλοφόρος΄΄το οποίο εκμυστηριεύτηκε στο κοινό πως το έγραψε  για τους γονείς του όταν χώρισαν και το αφιέρωσε στον νεκρό από μαχαίρι φασίστα Παύλο Φύσσα.

    Στη συνέχεια,βγήκαν μαζί στη σκηνή οι φίλοι και συνάδελφοι Μίλτος Πασχαλίδης και Χρήστος Θηβαίος,(φανερά αδυνατισμένος,) οι οποίοι έκαναν χιούμορ ουκ ολίγες φορές.Πάνω απο το Κατράκειο άρχισε να πλανιέται μία τρομερή ενέργεια,μία ξεχωριστή αύρα ενώ το κοινό τους αποθέωσε κυριολεκτικά καθώς τραγουδούσαν τις τεράστιες επιτυχίες τους ΄΄Πηνελόπη΄΄,΄΄Κακές Συνήθειες΄΄,΄Στα είπα όλα΄΄, του Μ.Πασχαλίδη και τα ΄΄Βροχή μου΄΄,΄΄Ημερολόγιο΄΄,Πόσο πολύ σ'αγάπησα΄΄ ΄΄Ο (Άμστελ΄) της Σελήνης΄΄όπως είπαν περιπαικτικά για τον ΄΄Αμλετ της Σελήνης΄΄.Το κοινό τραγουδούσε παρασυρμένο μαζί τους όταν σιγά σιγά έφτανε η ώρα να ανέβει στη σκηνη ο Βασιλιάς του Ελληνικού Ροκ.

 (Επειδή δεν μπορώ να ανεβάσω το δικό μου βίντεο σας παραθέτω αυτό που βρήκα στο youtube απο συναυλία σε άλλη τοποθεσία)

       H εμφανισή του έγινε αιθέρια.Μία συμπληρωματική τραγουδίστριαα  απο την ορχήστρα τραγουδούσε το ΄΄In the air tonight΄΄  του Phill Collins και μόλις τελείωσε ο Βασιλιάς  εισήλθε στη σκηνή τραγουδώντας χρόνια πολλά,φώτα,καπνός και οι πυρσοί άρχισαν να καίνε.Συνέχισε με το αυτοβιογραφικό τραγούδι του ΄΄Σφεντόνα΄΄ενώ ακολούθησαν οι γνωστότερες επιτυχίες του όπως ΄΄Φοβάμαι΄΄΄΄Οι ψυχές και οι αγάπες΄΄,΄΄Τσέ Γκεβάρα΄΄,΄΄Ένα καράβι παλιό σαπιοκάραβο΄΄,΄ ΄΄Ελλάς΄΄,όπου το Θέατρο σειόταν κατάμεστο.Όσοι ήταν μπροστά στη σκηνή άναβαν πυρσούς,χόρευαν έντονα και αγωνιστικά αλλά και όσοι  βρίσκονταν στις κερκίδες δεν άντεξαν και σηκώθηκαν όρθιοι. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι τραγούδησε και τραγούδια του Νικόλα Άσιμου πιο επίκαιρα απο ποτέ σήμερα ,΄΄Γιουσουρούμ΄΄ και΄΄Μπαγάσα΄΄.Συνέχισε με πιο ήπια,και ερωτικά  θα έλεγε κανείς τραγούδια΄Πρίν το τέλος΄΄,΄΄Να κοιμηθούμε αγκαλια΄΄.Eνώ όσο πλησίαζε προς το τέλος τραγούδησε ένα ποτ πουρί από θριαμβευτικά τραγούδια όπως ΄΄Τα έφηβα γεράκια΄΄,΄΄Χαιρετίσματα στην εξουσία΄΄.Έκπληξη αποτέλεσε η ερμηνεία του πιο λαϊκού θα λέγαμε τραγουδιού΄΄Βρέχει στη φτωχογειτονιά΄΄ όπου χόρεψε ζεϊμπέκικο ενώ έκλεισε με δύο αντιφασιστικά τραγούδια του Μάνου Λοίζου΄΄Τ'ακορντεόν΄΄ και΄΄Ο δρόμος΄΄ αφιερωμένα στον ΄΄συναδελφο και συναγωνιστή Παύλο Φύσσα.΄΄όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο ίδιος.

   Το θέατρο τον καταχειροκροτούσε συγκινημένο .Ο Βασιλιάς μας προέτρεψε να σηκωθούμε απο τον καναπέ.Οι φωνές όλων ενώθηκαν για να αποδώσουν φόρο τιμής στον νεκρό νεαρό.

  Σίγουρα  ήταν μία συναυλία για να υπενθυμίσει την λήξη του καλοκαιριού.Σίγουρα ήταν μία συναυλία με αντιφασιστικό μήνυμα που το είχαμε ανάγκη εμείς σαν πολίτες σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς που ζούμε,με  τη δημοκρατία  να έχει δυστυχώς βιαστεί και διαστρεβλωθεί και από την άνοδο του νεοφασισμού αλλά και απο την ύπαρξη ανεύθυνων πολιτικών.Ήταν μία συναυλία με το βλέμμα στραμμένο στον Παύλο Φύσσα.Ήταν μία γιορτή για να υπενθυμίσει τα 40 χρόνια του Βασίλη Παπακωνσταντίνου  επί σκηνής αλλά ακόμα και ότι ο Φασισμός δεν  έχει καμία θέση στην κοινωνία μας.

                                    Καλό Παρασκευοσαββατοκύριακο να ευχηθώ.
                            Σας αφήνω με ένα στίχο του Υπέρτατου,του Τιτανομέγιστου.
                                   ~Φοβάμαι όλ'αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα~

~Τρίζουν κίονες και προτομές~

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ αν είχαμε μία μηχανή του χρόνου και κάποιοι Αρχαίοι στοχαστές μεταφέρονταν στην εποχή μας,έβλεπαν τον τρόπο που ζούμε και πως λειτουργεί ο κόσμος μας ,ποιά θα ήταν η άποψη τους για εμάς;
   Τι θα νιώθαμε αν ξυπνούσαμε ένα πρωί και η Ακρόπολη δεν κοσμούσε την Αθήνα;Άν υπήρχε το απόλυτο κενό;
 Πώς θα ήταν αν μιλούσαμε με νοήματα και χειρονομίες επειδή δεν μπορούμε να μιλήσουμε με την γλώσσα;

 Εύλογα ερωτήματα πιστεύω αν σκεφτεί κανείς τους λόγους και τη βούληση της κυρίας Μαρίας Ρεπούση η οποία πρότεινε να διδάσκονται προαιρετικά  τα Αρχαία και τα Λατινικά στα σχολεία,ενώ άφησε αιχμές και για τα θρησκευτικά.Από αρκετούς βουλευτές υπήρξαν αντιδράσεις αρνητικές αλλά υπήρχαν και κάποιοι που επιδοκίμασαν την πρόταση της.Είναι αλήθεια,ότι το σύστημα Παιδείας της Ελλάδας πάσχει εδώ και αρκετά χρόνια,πως σίγουρα χρειάζεται αναδιοργάνωση και ιδιαίτερη μέριμνα για τη διαμόρφωση των μαθημάτων και βελτίωση των τρόπων διδασκαλίας.Ωστόσο πώς θα μπορούσαμε να βγάλουμε έξω απο τα σχολεία τόσο θεμελιώδη μαθήματα ή να τα κάνουμε προαιρετικά;
    Αρχικά,πιστεύω πώς όλα τα πράγματα έχουν μία συνοχή,μία αλληλεξάρτηση ,πώς διατελλούν σε κάθε περίπτωση μία κυκλική κίνηση.Το παρόν μας δεν είναι εντελώς αποκομμένο και ανεξάρτητο απο το παρελθόν και το μέλλον.Πώς λοιπόν  θα μπορούσε μία βουλευτής να καταργήσει το παρελθόν της γλώσσας που μιλάμε σήμερα,τα Αρχαία ελληνικά από τα σχολεία και με αυτό τον τρόπο πιθανώς να εμποδίσει και την καλύτερη εξέλιξή της στο μέλλον;Πώς θα μπορούσε να  αφαιρέσει την αρχαιοελληνική σκέψη που επηρρέασε σε τόσο μεγάλο βαθμό διαφωτιστές και μεγάλους φιλοσόφους της νεότερης εποχής ;Παλιότερα,κάποια πολύ αγαπημένη συγγενής μου που είχε ζήσει στην Αγγλία για αρκετά χρόνια συνήθιζε να λέει΄΄Οι Άγγλοι,λένε  πώς ο νούς ,η σκέψη μας φτάνει εκεί που φτάνει και η γλώσσα μας.΄΄Με μία τέτοια πράξη λοιπόν θαρρώ πως η λεξιπενία των νέων θα χειροτέρευε σε μεγάλο βαθμό και επομένως οι πνευματικοί τους ορίζοντες θα περιορίζονταν.
  Επιπλέον,θεωρώ κάπως αστείο το γεγονός ότι όλοι οι τουρίστες που έρχονται στην Ελλάδα μαθαίνουν ελληνικά και επιθυμούν να μελετήσουν και αρχαιοελληνικά κείμενα,επισκέπτονται την Ακρόπολη,ενδιαφέρονται σε γενικές γραμμές για τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό και εμείς θέλουμε να τον αποποιηθούμε εντελώς,να τον ξεχάσουμε.Αλλά θα μου πείς γλυκέ μου αναγνώστη,τι τα λές αυτά αφού όλοι οι μαθητές στα σχολεία παρακαλούν να ξεφορτωθούν αρχαία και μαθηματικά απο το πρόγραμμα διδασκαλίας.Θα με ρωτήσεις φαντάζομαι αν μου θίξανε τον Πλάτωνα και τον Σωκράτη;Ναι μου τους θίξανε αλλά το χειρότερο δεν είναι αυτό,αλλά ότι όλα αυτά γίνονται εσκεμμένα.Πραγματικά απεχθάνομαι τις θεωρίες συνομωσιολογίας,αλλά ας αναλογιστούμε έστω για λίγο κάποια πράγματα.
   Η τηλεόραση κατακλίζεται απο σκουπίδια.Τηλεσκουπίδια για την ακρίβεια.Σειρές που κατεβάζουν το IQ σου 50 μονάδες,τούρκικα σήριαλ που κάνουν προπαγάνδα και πολιτιστική εξάπλωση,ειδήσεις και δημοσιογράφους που αν η μύτη τους μεγάλωνε κάθε φορά που λένε ψέματα δεν θα μπορούσαν να τους σώσουν ούτε οι πλαστικές του Φουστάνου.Παιδεία που πάσχει,όσον αφορά καθηγητές,βιβλία,μόρφωση.Παιδεία κενή.Ιστορία που μας λέει ψέματα. Και όλα αυτά προφανώς βοηθούν στην ποδηγέτηση ,την καθοδήγηση και την χειραγωγία  είτε απο πολιτικούς είτε απο τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.Γιατί όταν υπάρχει άγνοια σε κάποιους τομείς απλά ανοίγεις το στόμα,κοιτάς αποβλακωμένος και συμφωνείς.

  Καταλήγοντας,εάν ο οποιοσδήποτε σ'αυτή τη χώρα θέλει να βελτιώσει την Παιδεία ας νοιαστεί να υπάρχουν επαρκείς καθηγητές και δάσκαλοι σε όλα τα σχολεία της χώρας και όχι να έρχονται τον Δεκέμβρη.Ας νοιαστεί να προσλάβει κανένα ψυχολόγο,έστω σε κάθε περιφέρεια αν όχι σε κάθε σχολείο,μιας και η σημερινή νέα γενιά είναι η γενιά της καταθλιψης.Ας νοιαστεί να υπάρχει χαρτί στο φωτοτυπικό,ας φροντίσει για την υγειινή και την καθαριότητα.Και ας αφήσει τα αρχαία στην θέση τους.Αλλά ,οι σημερινοί πολιτικοί έχουν πρωτοποριακές ιδέες ,μπορεί να θέλουν στη θέση των αρχαίων να μας διδάσκουν τούρκικα.

~Φιλιά αγαπητοί μου αναγνώστες~

ΥΓ:Να θυμάστε στο μυαλό είναι ο στόχος.