"Εσείς μια χούντα θέλετε!"

Τον είδα.Δεν μιλούσε στο τηλέφωνο.Φορούσε μαύρο μπουφάν που  έγραφε "military service".Κοιτούσε  τους επιβάτες ψυχαναγκαστικά. Η ώρα 19:43 τ'απόγευμα.Φώναζε με βίαια και οργισμένη φωνή, θυμάμαι τα λόγια του λέξη προς λέξη "Εσείς μια χούντα χρειάζεστε, όλο κλεψιά και αριστερίστικες μαλακίες είστε."Σηκώνω τα βλέφαρά μου σθεναρά , να δώ ποιός μιλάει με αυτό τον τρόπο,ποιός φωνάζει. Βλέπω κάποιον που κοιτάζει απειλητικά όποιον τολμά να του ρίξει βλέμμα. Προσποιούμαι ότι κοιτάω από το παράθυρο.Μόλις κοιτάει αλλού τον περιεργάζομαι.Μύτη που δεν δείχνει πνευματώδη άνθρωπο,μάτια απλανή χαμένα, ένα σακίδιο στους ώμους , μου δίνει την αίσθηση ανθρώπου που αναμασά σαν γάιδαρος ότι του φυτέψουν στο κεφάλι χωρίς να σκεφτεί.
  Έχω αρχίσει να γίνομαι καχύποπτη με τους πάντες.Αναλογίζομαι αυτό που συνέβη με τον Παύλο Φύσσα, σκέφτομαι τον θάνατο των δύο παιδιών που ανήκαν στον ιδεολογικό άξονα της Χρυσής Αυγής. Δεν θέλω να πιστέψω αυτά που λένε οι καταστραφολόγοι δημοσιογράφοι των δελτίων των οχτώ περί εμφυλίου και διχασμού. Πάντως σίγουρα τα πράγματα έχουν λάβει ασυνήθιστη τροπή. Ο λαός πολιτικά βιάζεται και η βία σε βία οδηγεί. Ο λαός υφίσταται πλύση εγκεφάλου και η πλύση εγκεφάλου οδηγεί σε πράξεις. Πράξεις κακές και βίαιες. Φαύλος κύκλος  όλα.
  Τι θα γινόταν αν κάποιος μέσα στο βαγόνι του έλεγε "Άντε βρε παλιοφασίστα" . Μπορεί και να γινόταν μακελειό. Και που ξέρεις πως δεν είναι κανένας τρελός να βγάλει κανένα πιστόλι να μας γαζώσει ; -τελικά μπορεί να είμαι και φαντασιόπληκτη - .

  Από την άλλη θα μου πείς "που ζούσες ρε κοπελιά τόσο καιρό σε γυάλα;" Όχι σε γυάλα δεν ζούσα αλλά εξοργίζομαι όταν πέρα απ'όλα τ'άλλα πλήττεται ο σεβασμός. Γιατί αυτός ο κύριος δεν σεβάστηκε το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι μπορεί να είχαν διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις.Με τον τρόπο του σίγουρα προσβάλλει.Η διαφορετικότητα και η τρέλα δεν είναι κακή αρκεί να μην φτάνουμε στα άκρα.Και δεν αξίζει να φτάνουμε στα άκρα για συμφέροντα και βλέψεις άλλων. Μόνο για τον έρωτα φτάνουμε στα άκρα.
   Καταλήγοντας , είναι τρομερές οι ιστορίες που μπορεί να βιώσει κανείς που κυκλοφορεί στα Μέσα και αλλού, είναι τρομερή η δυναμική των προσωπικοτήτων που μπορούν να συνθέτουν ένα έργο τέχνης , μια πρόζα, μια φωτογραφία ενός βαγονιού του μετρό.Ακόμα είναι πολλά αυτά που με ενοχλούν κοινωνικοπολιτικά αλλά πολύ δύσκολα θα αλλάξουν. Μέχρι τότε σας αφήνω με ένα τραγούδι που αυτή την περίοδο με αντιπροσωπεύει από πολλές απόψεις.

Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ
στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω
και πως ο κόσμος είν’ ανήμερο θεριό
κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω

~Μαγική πόλη και ένα αναπάντεχο γεγονός~

Καμιά φορά εκεί που υπάρχει αρμονία, τα πάντα μπορούν να μετατραπούν σε χάος. Χάος που δεν το φτιάχνεις εσύ αλλά σε βρίσκει μόνο του. Το χάος των συναισθημάτων θαρρώ πως ήταν ανέκαθεν και θα είναι για  πάντα το πιο τρομερό χάος που μπορεί να βρεί κανένα. Κάποτε σε μια  θεατρική παράσταση πάνω στην αυλαία έγραφαν κάτι γράμματα "Η ζωή είναι αρμονία , ο θάνατος είναι χάος."¨Πιθανώς να συμβαίνει ταυτόχρονα και το αντίθετο.

   Αλλά έτσι είναι η ζωή μας, γεμάτη μεταπτώσεις και ανυψώσεις , ήλιους και συννεφιές, ζωντανές και νεκρές φύσεις των ψυχών. Σήμερα, ξεκίνησα με την καλύτερη διάθεση, εκπέμποντας έναν ήλιο από το βλέμμα μου, αισιόδοξο για τη ζωή, την αγάπη, τον άνθρωπο αυτό καθεαυτό. Έχω επαναλάβει πολλές φορές πόσο αγαπώ τον άνθρωπο. Είναι αυτός που δίνει ζωή στην πόλη , με ένα γνέψιμο, με ένα χαμόγελο, ένα σκούντημα "συγνώμη καταλάθος" στον ηλεκτρικό.

    Η σχολή είναι καλή. Δεν βρίσκω τίποτα το συναρπαστικό όμως. Η ζωή είναι εκεί έξω, στους δρόμους, που άλλοτε είναι γεμάτοι με κίνηση ,ανθρώπους που τρέχουν και άλλοτε, βλέπεις ανθρώπους που υποφέρουν . Είτε είναι άστεγοι, είτε είναι χρήστες ναρκωτικών ουσιών , είτε ότιδήποτε άλλο. Έτσι πρέπει να κοιτάμε τη ζωή κατάματα. Καλό είναι ειδικότερα οι γυναίκες να κοιτάμε  κατάματα την βία που μπορεί να υφιστάμεθα και να την καταγγέλουμε. 

    Ακούγοντας ραδιόφωνο σήμερα ,  με αφορμή το γεγονός ότι  είναι  παγκόσμια μέρα κατά της βίας των γυναικών , άκουσα πώς μία στις πέντε γυναίκες υφίσταται κάποιου είδους βία.Οι γυναίκες αυτές δεν έχουν το προφίλ που φανταζόμαστε της αγράμματης νοικοκυράς , σε αντίθεση σύμφωνα με τις έρευνες, οι γυναίκες που πέφτουν θύματα της βίας είναι καλλιεργημένες ενώ έχουν πτυχίο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Σήμερα λοιπόν στις εξορμήσεις μου στη μαγική πόλη, κάπου στην πλατεία Αγίας Ειρήνης η οποία κατά τη γνώμη μου έχει μία τρομερή ενέργεια έγινε μία ημερίδα όπου υπήρχε ενημέρωση για την κακοποίηση των γυναικών.

Επίσης, στην πλατεία Μοναστηρακίου  μία ευχάριστη έκπληξη περίμενε όσους περνούσαν από εκεί περίπου στις τέσσερις το απόγευμα. Ονομάζονται Mucha τρέλα Band , είναι νέοι, ωραίοι, ταλαντούχοι και ρετρό. Ζούν όπως είπαν " από την αγάπη του κόσμου" συνερμικά θυμάμαι κάτι που συνηθίζουμε να λέμε  στην παρέα μου συνεχώς " Αγάπη ρε, αγάπη" . Αγάπη κάθε είδους, φιλική, ερωτική, αγάπη για τους γονείς, αγάπη για όλους ανεξαιρέτως. Τους άκουσα να παίζουν μία ρετρό vintage εκδοχή του "Seven nation army" από  the white stripes .

Moυ άφησαν ένα γλυκό χαμόγελο στο πρόσωπο, σαν αυτά τα ανόητα χαμόγελα που αποτυπώνονται στο προσωπό μας όταν σκεφτόμαστε κάποιον που αγαπάμε υπερβολικά πολύ και  που παίρνει το δικαίωμα μόνος του , χωρίς να του το δίνει κανείς να τσαλαπατάει τα συναισθήματα μας σαν γόπες αποτσίγαρων που καπνίσαμε θλιμμένοι και συνάμα οργισμένοι.

  Δεν είναι τυχαίο, έτσι δεν είναι , που τόνοι μελάνης χυθήκανε για ανεκπλήρωτους και τραγικούς έρωτες. Για έρωτες θυελλώδεις, για ανθρώπους εσωστρεφείς,διαφορετικούς, τρομερά παράξενους , απαιτητικούς και αυτάρεσκους. Γιατί τέτοιοι άνθρωποι είμαστε, όχι όλα εγώ και εσύ.

 Από την άλλη πλευρά στην τραμπάλα υπάρχει  η λογική. Που λέει ότι δεν θα αφήσουμε κανένα να τσαλαπατάει τα συναισθήματα, να μας θεωρεί μία καλή καβάτζα σε περίπτωση που ξεμείνει , να μας δίνει σημασία και μετά να κάνει πως δεν υπάρχουμε. Να μην ξέρει τι θέλει  και με τον τρόπο αυτό να πληγώνει άμαχο πληθυσμό, που σφαδάζει.

  ~ Και ώρες ώρες συλλογίζομαι πως όσο και αν αγάπησα την αλήθεια αυτών των ματιών , εκείνα μου είπαν ψέμματα και με ξεγέλεσαν.~

Kατεβάζω κουρτίνες για σήμερα.

Θα κάτσω δίπλα στο τζάκι και θα κοιτάω απλανώς την θάλασσα.

Μερικά τελευταία λόγια. Ίσως λέγονται από το στόμα κάθε κόρης.

Μπαμπά είσαι ο πιό υπέροχος άντρας του κόσμου. Δεν θα με απογοητεύσεις ποτέ.Μόνο αυτό.

Για κάποιον που μου κάνει δύσκολη τη ζωή, εκεί έξω.

ΥΓ: Συγνώμη για την κλάψα. Αυτό.

Άντρες,άντρες,άντρες

  Το αγαπητό μου Λιακαδάκι με προσκάλεσε να παίξω ένα παιχνίδι καταγράφωντας τι με ενοχλεί, τι θα με απωθούσε από κάποιον.Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1)Τα χέρια μακριά από τη μύτη

 Ό,τι χειρότερο.Η χειρότερη συνήθεια που μπορεί να έχει άντρας είναι να ξύνει την μύτη του.Όχι διακριτικά.Τοποθετώντας το δάχτυλο μέσα στο " φώς στο τούνελ".ΌΧΙ.Μήν το κάνεις.Όσο όμορφος και αν είσαι,όσο καλλιεργημένος,όσο καλό γούστο και να έχεις στη μουσική.Άν το κάνεις αυτό με σκότωσες.

2)Ο απολιτίκ
Δεν με ενδιαφέρουν οι πολιτικές απόψεις εκτός και αν είναι φασιστικές.Τότε έχουμε τεράστιο πρόβλημα.Επίσης πρόβλημα έχουμε αν δεν σε ενδιαφέρει καθόλου η πολιτική  γιατί μου δείχνει ότι είσαι ασυνείδητος πολίτης .Άν έχουμε διαφορετικές απόψεις δεν έχω κανένα πρόβλημα . Μπορούμε να κάνουμε εποικοδομητικούς πολιτικούς διαλόγους,να συζητάμε,να συζητάμε,να συζητάμε.

3)Ready,set,go it's time to run

Bαριέμαι τους ανθρώπους που δεν κάνουν πράγματα.Την μία πάμε θέατρο,την άλλη πεζοπορία,την επόμενη πάμε σε κάποια συναυλία,ας κάνουμε εθελοντισμό,ας κάνουμε ταξίδια,ας ξυπνήσουμε ένα πρωί και να μου πείς "ετοίμασε βαλίτσα ,φεύγουμε"

4) Ο ροκάς

Οι αδυναμίες δεν κρύβονται. Αν ακούς σκυλάδικα σ'αρέσει ο Καρράς και η Πάολα τα κουβαδάκια σου και σ'άλλη παραλία.Άν πάλι ακούς ροκ,έντεχνο και ψάχνεσαι γενικά με την μουσική με κέρδισες.

5) Ο μισογύνης

Σε περίπτωση που θεωρείς την γυναίκα κατώτερη και κτήμα σου έχεις φάει Χ.Οι γυναίκες έχουν δικαιώματα και πλέον σου έχω νέα υπάρχει ισότητα των φύλων.Ο μόνος μισογύνης (σύμφωνα με ντοκυμανταίρ και πηγές )που έχω σε εκτίμηση είναι ο Νικόλας Άσιμος.

6)Ο τύπος "ξέρεις ποιός είμαι εγώ;"

Με εκνευρίζουν σε τρομερό βαθμό οι άντρες που το παίζουν κάποιοι.Δεν μπορώ τους ψωνισμένους.Προτιμώ τις ήρεμες δυνάμεις ,ευγενικούς ,γλυκούς ρομαντικούς.Σαν τον Mr.Darcy ένα πράγμα.

7)Αν δεν σε κάνει να γελάς;

Εντάξει δεν είπαμε να γίνει και κλόουν αλλά άντρας χωρίς χιούμορ...Για εμένα προσωπικά είναι πολύ σημαντικό.Καλύτερα να είναι ευχάριστος και να με κάνει να γελάω και να έχει μέτρια εμφάνιση παρά να είναι ο θεογκόμενος και να είναι αμίλητος και χωρίς χιούμορ.

8)Οι swag
Xμμ ναί.Δεν μου αρέσουν οι άντρες που φοράνε μεγάλα γυαλιά μυωπίας τύπου rayban,πουλοβεράκι με καρό σχέδιο και το brit look δεν συμμαζεύεται.Αγαπώ εκείνους με τα δερμάτινα,με τα t-shirts από συγκροτήματα,τα jeans.Ε και σε ιδιαίτερες περιστάσεις πουκαμισάκι,παντελονάκι και όλα είναι τζιτζί.

9)Φιλότεχνος
 Θέλω ο άλλος να αγαπά την ποίηση,τον κινηματογράφο,τη λογοτεχνία,το θέατρο,τη ζωγραφική,έτσι ώστε να μπορούμε να πηγαίνουμε παντού.Διαφορετικά βαριέμαι πάαααρα πολύ εύκολα και πλήττω.

10)Χαμαιλέοντας
Θέλω να είναι σύντροφος,φίλος,κάποιος που θα κάνουμε βλακείες αλλά θα συζητάμε και σοβαρά.Θέλω να προσαρμόζεται ανάλογα με τις καταστάσεις.

Ηθικό δίδαγμα του δεκαλογου:Ξέρω τι θέλω αλλά θέλω πολλά!

Φιλιά πολλά.
ΥΓ:Kανονικά πρέπει να καλέσω 10 βλογγερς να παίξουν το παιχνίδι αλλά καλώ όλες τις γυναίκες αναγνώστριές μου να παίξουν το παιχνίδι.
YΓ2:Τώρα που τι θυμήθηκα και οι ένστολοι έχουν ένα bonus.Με ιδιαίτερη προτίμηση στο ναυτικό ,το πεζικό  και στις ιατρικές ρόμπες. :Ρ:Ρ

Ναι και εμείς ΑΝΤΡΕΣ,όχι αγοράκια!!!

Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα

Δεν μπορώ να μπαίνω σε καλούπια.Δεν είναι του χαρακτήρα μου.Πόσo μάλλον θα μπορούσα να βάλω το blog αυτό σε καλούπια που ουσιαστικά είναι ένας τρόπος έκφρασης και εξωτερίκευσης όσων δεν μπορώ να κρατήσω μέσα μου,γιατί αν τα κρατήσω μέσα μου καμιά ώρα θα ξεχειλίσω.Πιθανώς να μην σας αρέσουν τα γλυκανάλατα κείμενα,πιθανώς,πιθανώς,πιθανώς πολλά πράγματα.Ακόμα όσο και να προσπαθώ να μην μιλήσω προσωπικά,όσο και αν προσπαθώ να είμαι αμερόληπτη,να μιλάω για κοινωνικά θέματα,όσο κρυψίνους και αν είμαι και δεν θέλω να μιλάω για πολύ προσωπικά ζητήματα δεν μπορώ να αφήσω κάποια προσωπικά πράγματα έξω από αυτό.Το έναυσμα για αυτό το κείμενο αποτελεί μία συζήτηση που είχα με μία φίλη η οποία έλειπε στην Ιταλία αυτές τις μέρες για διακοπές,μόλις επέστρεψε και μας διηγήθηκες τις συναρπαστικές μέρες της  εκεί.

  Είναι από τα πιό όμορφα πράγματα να αισθάνεται κανείς έλξη για κάποιον.Πάραπάνω από φιλική έλξη.
  Όλα ξεκινούν ένα όμορφο απογευματάκι στην Ρώμη.Συγκεκριμένα στο μπάρ-καφέ του ξενοδοχείιου που διέμενε.Όντας κρυωμένη,επέλεξε μετά από προτροπή των μεγαλύτερων να καθίσει μόνη της μέσα,ενώ οι υπόλοιποι κάθισαν στο μπαλκόνι.Για να απαλύνει τον πόνο της ψυχής  από τις τόσες απογοητεύσεις καθώς  και τον βραχνιασμένο λαιμό,ζήτησε από τον σερβιτόρο ένα τσάι με μέλι.Καθόταν σκεφτική και μόνη,το τσάι προσγειώθηκε στο τραπέζι και εκείνη αποφάσισε να διαβάσει κάτι από το βιβλίο που είχε στην τσάντα της.Το soundtrack της ταινίας  της ζωής της θα μπορούσε να είναι αυτό το τραγουδάκι που σιγοψυθίριζαν γλυκά τα ηχεία στο καφέ του ξενοδοχείου΄΄When the stars make you drool just like a pasta fazool.That's amore!΄΄ 

  Toν είδε να κάθεται και εκείνος μόνος.Ίσως ήταν εκείνος που τα  μάτια του ,τα γαλάζια μάτια του φώτιζαν το δωμάτιο.Ουρανοί και θάλασσες μέσα στα μάτια του,λιμάνια που δεν είχε ξαναδεί ποτέ της σε άνθρωπο.Eίχε κάτι διαφορετικό.Όχι στο μελαμψό του δέρμα.Στον χαρακτήρα.Τα μάτια του φαίνονταν τόσο τίμια,τόσο αληθινά.Τα χείλη του δεν μιλούσαν μισές αλήθειες.Μόνο ιδεαλιστικές πραγματικότητες.Την πλησίασε.Αργά.Χωρίς να την τρομάξει όπως αντίθετα θα συνέβαινε με έναν αετό και το θήραμα του.

  Μίλησαν,μίλησαν αρκετά οι ψυχές τους.Με χαμόγελα,λόγια,εκφράσεις,συναισθήματα.Και ήταν τόσο καλός μαζί της.Τόσο γλυκός.Κανείς δεν της είχε συμπεριφερθεί έτσι στο παρελθόν.Την πρόσεχε και της συμπεριφερόταν τρυφερά.Εκείνη δεν χόρταινε τα μάτια του.Και οι ελλείψεις τους αλληλοκαλύπτονταν όσο ήταν μαζί.΄Μέχρι που...

Κάποιοι νομίζοντας ότι κάνουν το σωστό,θέλησαν να απομακρύνουν τους δύο νέους.Θα μπορούσε να θεωρηθεί μία σύγχρονη  Ιουλιέτα εκείνη.Ανωτέρα βία οι γονείς.Γονείς που αγωνιούν μήπως τα παιδιά τους σκοντάψουν.Η ουσία είναι και άν σκοντάψουν 9 φορές να σηκωθούν 10.Γιατί με πείσμα κατακτιέται η ζωή και όχι με φόβο.Γονείς που πιέζουν τα παιδιά τους,που ισχυρίζονται με ένα τιτανοτεράστιο ΕΓΩ,ότι ποτέ δεν έκαναν απερισκεψίες ,εντός λογικών πλαισίων βέβαια.Γονείς που θεωρούν τα παιδιά τους κτήματα τους,άψυχα αντικείμενα χωρίς βούληση και λόγο.

 Ξέρω δεν είμαι γονιός.Προσπαθώ να σκεφτώ τι θα έκανα.Προσπαθώ να μπώ στα παπούτσια ενός γονιού.Οι φωνές και οι καβγάδες δεν οδήγησαν ποτέ πουθενά καλά.Εκφράσεις του τύπου ΄΄δεν θα τον ξαναδείς΄΄ ή ΄΄τι ήθελε αυτός;΄΄ δεν οδηγούν πουθενά.Η διπλωματία η επικοινωνία και ο διάλογος οδηγούν παντού.Τα παιδιά καταλαβαίνουν τα πάντα.Έχουν ανάγκη από γονείς που βρίσκονται δίπλα και όχι απέναντι τους.Τα παιδιά είναι ελεύθερα να κάνουν τις επιλογές τους.Τα παιδιά με ότι αρχές και ηθικές αξίες τα έχεις εφοδιάσει,με αυτά θα πορευτούν.

 Τελευταία φράση του ενώ τους είχαν απαγορεύσει να μιλάνε΄΄Θέλω να σε κεράσω παγωτό.΄

Kάπως έτσι τελείωσε μια γνωριμία που δεν πρόλαβε καλά καλά ν'αρχίσει.Κάπως έτσι οι δύο γνωστοί που ενώθηκαν στην ξένη πόλη χάρη στην κοινή τους φίλη,Μοναξιά,ναι μοναξιά την λένε ,το θυμήθηκα ,εκείνο το βράδυ,κατέληξαν απροσδόκητα δύο οδοιπόροι ξένοι.

 

Μία προτροπή και μία συγνώμη

Μία προτροπή προς τους άντρες
Να είναι περισσότερο διακριτικοί και διεκδικιτικοί


Ακόμα να ζητήσω μία συγνώμη αν και αποκλείεται να την διαβάσει ποτέ
στο παιδί με τα γκρίζα μάτια που με πλησίασε και του μίλησα απότομα

όχι επίτηδες από φόβο μην την ξαναπατήσω



Αγαπητοί αναγνώστες,
όταν πρόκειται για σχέσεις,οτιδήποτε σχέσεις να προσέχετε τι λέτε και τι πράττετε.


Καληνύχτα!

Σκέψεις και απρόσμενες συναντήσεις στο μετρό

Δεν ξέρω γιατί απόψε νιώθω την ανάγκη να δώ τη σκέψη μου αποτυπωμένη κάπου.Δεν ξέρω γιατί τείνω να παρατηρώ τόσο πολύ τους ανθρώπους.Κάποιος γείτονας μεγάλης ηλικίας κάποτε μου είπε,ότι μάλλον έχω κλίση στην ψυχολογία.Δεν ξέρω.Αυτό που θα διαβάσετε πάντως σήμερα είναι κάτι αναπάντεχο θαρρώ σε σχέση με τα προηγούμενα που έχω γράψει.Δεν θα'χει δομή,ωραιοποιημένο λόγο.Δεν θα έχει τίποτα.Είναι απλά ότι σκεφτόμουν πρίν μερικές ώρες μέσα στο μετρό.


Τρέχω ,τρέχω να προλάβω τα σκαλιά
και οι άνθρωποι φιγούρες που σβήνουν
προσέχω το κενό ΄΄μεταξύ σειρμού και αποβάθρας΄΄
που λέει η κυριά στα μεγάφωνα
και στέκομαι όρθια με την πλάτη κολλημένη
στην πόρτα απέναντι
λίγος κόσμος  απο εκεί που μπήκα
μια μεγάλη κυριά με έντονο κραγιόν κάθεται
απέναντί της κάποιος πάει για δουλειά
σεκιούριτι διαβάζω στο μπλουζάκι
τι να φυλάει άραγε;
Μακάρι να φύλαγε τα όνειρα
που μας κλέψανε
ανώνυμα και επώνυμα
βλέπω μια ξανθιά
κοριτσοκυρία
με μπέζ παντελόνι και τζήν μπουφαν
κρατάει μια σακούλα από βιβλιοπωλείο
αλλά έχει μπάσει κάποιο κασκόλ μέσα
φοβάται μην κρυώσει ο λαιμός της μάλλον
βλέπω και τον μελαχρινό νεαρό
είναι νευρικός και κουνάει όλη την
ώρα το πόδι του
σε λίγο φτάνει στον προορισμό του
χαμογελάει μόλις ο οδηγός
σταματά ΄΄επόμενη στάση Ομόνοια΄΄
είναι βράδυ,είναι βράδυ
να προσέχεις τα στενά
έλεγε ο μπαμπάς
μην σε κλέψει κανένας
μα εγώ δεν πηγαίνω σε στενά
δεν μ'αρέσει να πιέζομαι
τα στενά είναι αποπνικτικά
για την ανάσα μου
αλλά έχουν την μεγαλύτερη αλήθεια
της πόλης μέσα τους
η πόρτα κλείνει
τίποτα σημαντικό σε μερικές στάσεις
μόνο στάσεις ζωής
που μας επιβλήθηκαν
σιωπή και απλανή βλέμματα
Βγάζω το κινητό μου απο την τσάντα
βάζω τα ακουστικά μου
να απομονωθώ για λίγο
στον κόσμο μου
έχω ρυθμίσει την τυχαία αναπαραγωγή
κομματιών,για να ξαφνιάζομαι κάθε φορά
ευχάριστα
΄΄Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά΄΄
συνειρμικά μου'ρχεται το Κατερινάκι στο μυαλό
έχω το βιβλίο με τα άπαντά της στην τσάντα μου
αλλά δεν μπορώ να διαβάσω τώρα
είναι βράδυ
πονάνε,κουράζονται τα μάτια μου απο την σκόνη
΄΄επόμενη στάση Αττική΄΄
πάλι τρέχω τρέχω
να προλάβω την ζωή μου(;)
Μπαίνω στον επονομοζάμενο
Ηλεκτρικό
πάλι στέκομαι στην ίδια θέση
στην απέναντι πόρτα του
βαγονιού για να βλέπω
τους ανθρώπους
πως αντιδρούν
είμαστε σαν ψάρια
πεταμένα ψόφια
στο καφάσι
έχει κόσμο
βλέπω όμως τον νεαρό να κοιτάει
επίμονα την κοπέλα στα αριστερά μου
που κοιτάει απ'έξω
με χαμένο βλέμμα
και ακούει δυνατά μουσική
και θέλω τόσο
να την σκουντήξω
και να της πώ
δές τον σε κοιτάει
με τα ορθάνοιχτα γαλανά
του μάτια
πιο γαλανά και από το σημείο
που ενώνεται ο ουρανός με την θάλασσα
δές τον
άλλωστε και εσύ μόνη
μοιάζεις
αλλά δεν το κάνω
βυθίζομαι στην σιωπή
αλλά αυτό είναι που μας καταστρέφει
δεν λέμε τι θέλουμε
δεν λέμε τι νιώθουμε
δεν λέμε τι μας ενοχλεί
δεν λέμε
δεν λέμε
την κοιτά
την ξανακοιτάει
και τα μάτια του γουρλώνουν
κάθε φορά όλο και πιο πολύ
αλλά δεν της έχει μιλήσει ακόμα
δεν ξέρω αν το έκανε μετά
Κατεβαίνω τώρα
΄΄Πρόσεξε να περάσει η κοπέλα΄΄
λέει ο κύριος με τον χαρτοφύλακα
και το γκρί κουστούμι
στην κυρία που τον συνοδεύει
μου λέει συγνώμη
περνάω
λέω
΄΄ευχαριστώ΄΄
καλή είναι η ευγένεια
σπανίζει σήμερα
όλοι είναι με τον τσαμπουκα
σε πατάνε,σε σκουντάνε
και δεν λένε συγνώμη
τους ευγενικούς καμιά φορά
τους λένε μαλάκες
δεν είμαστε
απλά σεβόμαστε τον διπλανό μας
α και θα το ξέχναγα
σήμερα
άκουσα την λέξη ρομαντικός
με την έννοια μαλάκας
το έλεγαν κάποιοι φοιτητές στον καθηγητή
που εξοργίστηκε απ'την πλύση εγκεφάλου
που έχουν υποστεί τα παιδιά
που πάνε κάθε σάββατο καραμέλα
και  πιστεύουν ότι κανουν κάτι
είναι κούλ και συνάμα
γελοία
ε λοιπόν
μάθετε επίσης ότι
δεν είναι μαλάκες οι ρομαντικοί
ο δυνατός.ο δυνατός
να φάει σκατά ο ρεαλισμός τους
επιστημονικός και μη
και τα σκατοτραπεζάκια των παρατάξεων
όλων των παρατάξεων ανεξαιρέτως
Κατέβηκα,έχω ένα λεπτό
για να προλάβω το λεωφορείο
τρέχω πάλι,
περνάω ενώ το φανάρι δείχνει τον πεζό με κόκκινο
το λεωφορείο γυρίζει
προλαβαίνω στο τσάκ να φτάσω τρέχοντας
στη στάση
και πάλι συνειρμικά θυμάμαι την
νύχτα που είχα πάει με την παρέα
σ'ένα ρεμπετάδικο
το μετρό θα έκλεινε
και πώς θα γυρίζαμε σπίτι;
τρέχαμε 23:51
να προλάβουμε το τελευταίο μετρό
λεωφορείο θα βρίσκαμε για να πάμε
υπάρχουν τα 24ωρα
αλλωστε  και 12 η ώρα
δεν είναι αργά
αλλιώς θα παίρναμε ταξί
τρέχαμε και τότε
10 περίπου άτομα
περνάμε με κόκκινο για πεζούς τον τεράάααστιο
δρόμο
εκείνη την στιγμή πέρναγε το τρόλλεϋ
παραλίγο να μας πατήσει
αυτό θα πεί ζήσε επικίνδυνα
επίσης ζήσε την κάθε σου στιγμή
αλλά εντάξει προλάβαμε
και περάσαμε και ας μήν
είμαστε μαραθωνοδρόμοι
αλλά δεν θα άφηνα να πηγαίναμε
ξέρεις εκεί που λένε ότι πάς
από τρόλλεϋ
θα ήταν ήττα
Μπαίνω στο λεωφορείο
βαριέμαι,
παρατηρώ τους ανθρώπους και πάλι
είναι υπέργεμάτο
η διπλανή μου μπαίνει στο
φέισμπουκ
οι υπόλοιποι είναι εξουθενωμένοι
τους βλέπω να έχουν χαλαρώσει
μιλάω στο κινητό με μία φίλη
κλείνω μιλάω με άλλη φίλη
μιλάω πολύ
αλλά τι να κάνω;
Φτάνω σπίτι
θέλω να κοιμηθώ
αλλά δεν παραδίνομαι
παλιά μια καθηγήτρια έλεγε
ότι ο ύπνος είναι χαμένος χρόνος απο
την ζωή μας
ναι ισχυεί
εκτός και αν βλέπεις ενδιαφέροντα
όνειρα
η τηλεόραση βλακείες όπως
πάντα
ανοίγω το λάπτοπ
βλέπω την ταινία
΄΄παραγγελιά΄΄
βαρέθηκα λίγο τις χαζοαμερικανιές
αλλά θα μου πείς υπάρχει
ο ευρωπαικός κινηματογράφος
ναι,δεν ξέρω
θέλω λίγο ντόπιο πράμα
αυτές τις μέρες.
Παραγγελιά και πάλι παραγγελιά
Έγραψα εδώ.
Σας καληνυχτώ και σας καλημερίζω.

Φιλιά!

ΥΓ:Η πρωτεύουσα είναι πολύ μικρή πόλη και αν δεν θές να δείς κάποιον να ξέρεις ότι θα τον δείς.

Κάλλιο αργά παρά ποτέ

Πρίν από περίπου μία εβδομάδα η καλή μου Paloma με βράβευσε με το βραβείο liebster αλλά βλέπετε τότε έτρεχαν άλλα θέματα και πιο συγκεκριμένα η συναυλία του Β.Παπακωνσταντίνου που πραγματικά πέρασα υπέροχα.Επανέρχομαι λοιπόν στο βραβείο και ευχαριστώ πάρα πολύ την Παλόμα αλλά και όλους όσους με έχετε γνωρίσει μέσα από αυτό το βλόγ,με διαβάζετε  με αγαπάτε (έστω και διαδικτιακά)και μου δίνετε χαρά.Το βραβείο έχει συγκεκριμένους λοιπόν κανόνες.

1. Πρέπει να αναφέρεις και ευχαριστήσεις αυτόν που σου χάρισε το βραβείο.
2. Πρέπει να απαντήσεις στις ερωτήσεις που θα σου δοθούν
3. Πρέπει να βραβεύσεις άλλα blogs.
4. Πρέπει να ακολουθήσεις τα blogs που βράβευσες.  

.

Οι ερωτήσεις λοιπόν είναι οι εξής!

Ποιό είναι το αγαπημένο σου φαγητό;
 Μ'αρέσει πολύ το σουφλέ τυριών αλλά και το κοτόπουλο στο φούρνο με πατάτες.Αυτά.Δεν μπορώ να διαλέξω ανάμεσα στα δύο.

Δεν μου αρέσει στους ανθρώπους ...
Να είναι απόλυτοι στις απόψεις τους και να μήν αφήνουν τον άλλο να εκφραστεί.Επιπλέον δεν μου αρέσουν οι υποκριτές.Αυτό.Βέβαια ούτε εγώ είμαι τέλεια ούτε κανένας οπότε κάνω υπομονή .

Μου αρέσει οι άνθρωποι που κάνω παρέα:
Να μην είναι γκρινιάρηδες και να φέρονται με ειλικρίνεια απέναντί μου.

Με ηρεμεί:
Ένα τραγούδι στο πιάνο.Ένα φλυτζάνι καφέ.Ένα καλό βιβλίο.Ένας περίπατος.Με ηρεμεί να μην πιέζομαι και καταπιέζομαι απο  υποχρεώσεις.Με ηρεμεί  να τεμπελιάζω.Με ηρεμεί να χαϊδεύω τον γάτο μου και να γουργουρίζει.

Αγαπώ:
Αγαπώ την ποίηση.Αγαπώ το θέατρο.Αγαπώ τους ανθρώπους.Αγαπώ τα ζώα.Αγαπώ τους Doors,τους Rolling Stones,τους Beatles ,τον Παύλο Παυλίδηκαι πολλά άλλα συγκροτήματα και καλλιτέχνες.Α και υπεραγαπώ τον Παύλο Σιδηρόπουλο.

Με νευριάζει:
το γεγονός ότι μπορεί οι αμερόληπτοι δημοσιογράφοι να είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού.Τα ριάλιτι σόους.Οι δήθεν.Το νέο πρόγραμμα της σχολής μου που είναι χάλια.

Δεν αποχωρίζομαι ποτέ (αντικείμενο): 
κινητό,κλειδιά,πορτοφόλι και σημειωματάριο που υπάρχει μέσα στην τσάντα μου.Ά και το άρωμα μου.

 Όταν ήμουν μικρή χάζευα συστηματικά αφίσες:
που  έπαιρνα απο το αφισόραμα.Πεταμένα λεφτά γενικά αλλά τότε ξέρετε το παίρναμε το τεύχος για τον Johny Depp και τον Γεωργούλη.Αργότερα έψαχνα σαν τρελή αφίσες με τον Jim Morrison και τους Rolling Stones.

Το βραβείο το αφιερώνω σε όλους εσάς και όποιος θέλει παίζει το παιχνίδι με τις ερωτήσεις.
Σας αφήνω με ένα τραγουδάκι και να ευχηθώ κάπου κάποτε blogoσυνάντηση.

 
 

                                                         Σας στέλνω φιλιά πολλά με τα δικά μου χειλάκια!

Καλό Σαββατοκύριακο!